Recensie: Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Regie: Michel Gondry | Cast: Jim Carrey (Joel Barish), Kate Winslet (Clementine Kruczynski), Kirsten Dunst (Mary), Elijah Wood (Patrick) e.a.

Iedereen heeft wel is een moment waarop hij of zij vervelende herinneringen aan vroeger heeft. Je vriendje of vriendinnentje maakt het uit, een familielid overleden enz. Hoe zou het zijn als je deze pijnlijke herinneringen niet meer hoeft te herinneren, oftewel dat je vergeet dat je o zo gemene vriendje ooit heeft bestaan? Dat kan dus in de film ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’, geregisseerd door Michel Gondry.

De film begint bij het einde. Het is een heel gecompliceerd idee dat toch makkelijk te volgen is in deze film. In het begin van de film zie je Joel Barish (Jim Carrey) een trein inrennen waar hij Clementine Kruczynski (Kate Winslet) ontmoet en vervolgens gaat Clementine met Joel mee naar huis. Dan laat de film een vooruitzicht (denk je op dat moment, maar wat later een flashback blijkt te zijn) wanneer hun relatie niet meer zo goed gaat. Dan merkt Joel dat er iets raars is met zijn vriendin Clementine. Zij herkent hem niet meer. Later blijkt dat zij hem uit haar geheugen gewist heeft, echt iets voor Clementine die zo spontaan is als het maar zijn kan en bij elke moodswing de kleur van haar haar veranderd, met behulp van een speciale behandeling van een dokter van het bedrijf Lancuna Inc. Nadat Joel dit te horen heeft gekregen besluit hij in een waas van woede en wanhoop om Clementine ook uit zijn leven te laten wissen. Tijdens het wissen van het proces ziet hij niet alleen de slechte herinneringen, maar ook de o zo mooie herinneringen aan hun tijd samen en wilt deze herinneringen koesteren en wilt dat het wissen stopt. Om het te laten stoppen moet hij of zichzelf wakker krijgen of moet hij haar verschuilen in zijn herinneringen waarin ze (het team van Lancuna Inc) nooit zal kijken, herinneringen die niet gekoppeld zullen worden aan Clementine. Zou het hem lukken om het proces te kunnen stoppen?

Doordat het film bij het einde begint, worden aspecten die in het begin van de film nog heel vaag en onduidelijk zijn (zoals bijvoorbeeld een jongen die op de auto van Joel afstapt en vraagt ‘Wat doe je hier? Waarom ben je hier’ terwijl hij deze jongen helemaal niet kent) later pas duidelijk en in context geplaatst. Tot het einde van de film blijven bepaalde aspecten waarachter je pas op het einde komt.

Kaufman wilt door deze film het belang van herinneringen laten zien. Dat men door de vele pijnlijke herinneringen vaak de goede herinneringen vergeet, maar dat niet vergeten moet worden dat deze er zijn.

De film ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’ is een prachtig verfilmd liefdesverhaal waarbij het eind bevredigend is. Herinneringen kunnen vervagen of verloren gaan, maar gevoel blijft. Het filmwerk is heel origineel en innovatief. De film speelt zich voor een groot gedeelte af in het hoofd van Joel. De bizarre situaties die ontstaan op het moment dat Joel aan een bepaalde herinnering wilt ontvluchten zijn enorm goed in beeld gebracht. Het is een film waarbij je niet zomaar achteruit kan zakken, maar je moet vanaf het begin al goed opletten anders zal je eerder het idee hebben dat je in een slechte scienes fiction film bent beland.

Deze film is zeker een aanrader om te kijken!

Recensie; Komt een vrouw bij de dokter

Als je zin hebt om eens lekker onbezorgd te lachen dan is dit niet de juiste film, maar als je zin hebt om 1 liter oogvocht te verliezen dan is deze film zeker een aanrader. De film ‘Komt een vrouw bij de dokter’ geregisseerd door Reinout Oerlemans is gebaseerd op het boek ‘Komt een vrouw bij de dokter’ van Kluun.

De film begint bij het eind. Je ziet Stijn in een auto door een landschap rijden en Stijn vertelt van hoe het zo ver heeft kunnen komen. Daarna, tijdens het verloop van de film, wordt duidelijk wat er in de tussentijd allemaal is gebeurd. Het verhaal wordt deels door Stijn vertelt, door middel van een achtergrondstem.

Komt een vrouw bij de dokter gaat over Carmen, Stijn, Luna en Roos. Je ziet hoe Stijn (Barry Astma) en Carmen (Carice van Houten) elkaar ontmoeten. Carmen is een hele spontane, zelfverzekerde en mooie vrouw (het lekkerste wijf van het Westelijk Halfond volgens Stijn) en ook Stijn heeft het gemaakt. Beide zijn ze erg succesvol en genieten ze van het leven. Ze trouwen en krijgen een prachtige dochter ; Luna. Stijn heeft er moeite mee om trouw te blijven en gaat dan ook regelmatig vreemd. Zijn hart is van Carmen en dat weet Carmen ook. Het leven lacht hun toe totdat…borstkanker. Ze worden een vaste gast in het ziekenhuis voor onderzoeken, chemo’s en bestralingen, maar hij is er voor haar. Hij kan niet accepteren dat zij borstkanker heeft en hij wilt dan ook absoluut dat zij weer beter wordt en dat wilt zij ook. Ze krijgen echter een heel ander leven en groeien een beetje uit elkaar.

In de film wordt duidelijk het contrast laten zien tussen de twee verschillende levens, dat van Carmen en dat van Stijn. Carmen ligt bang, kotsend en huilend dood te gaan op bed terwijl Stijn aan het dansen is in een club of bij zijn minnares Roos is. Bij Roos krijgt hij de liefde die hij bij Carmen niet kan krijgen en hij wordt verliefd op haar en zelfs een beetje verslaafd aan haar. Ergens roept Carmen uit: “ga dan maar, ga maar ergens een wijf naaien terwijl ik hier lig dood te gaan”. En zo gaat het ongeveer. Doordat grote contrast tussen de twee levens groeit het medeleven voor Carmen en krijg je een beetje een hekel aan Stijn. Aan de andere kant wordt in de film wel heel goed duidelijk hoe zwaar het voor Stijn is en je ziet wel dat hij veel voor haar doet en overheeft. Hij gebruikt Roos als uitlaatklep van zijn ‘ellendige’ leven, maar uitlaatklep of niet, hij is fout. Stijn gedraagt zich in de film als een soort van slachtoffer, terwijl ik vind dat hij Carmen meer als het slachtoffer moet zien.

In de film wordt duidelijk laten zien wat kanker of een dergelijke situatie met jou en je relatie kan doen. Zo is er bijvoorbeeld een scene dat haar eerste haren uit gaan vallen en dat ze daarna samen haar kop kaal scheren die ik heel heftig vindt. Er zijn wel heel veel heftige scènes achter elkaar en de film verloopt wel heel snel dat je niet heel veel tijd hebt om de drama te verwerken.. Pas op het einde vertraagt de film tot een passend tempo. De film is aangrijpend, meeslepend en zeer emotioneel. Deze film doet je beseffen dat veel van deze praktijken voor menigeen bittere werkelijkheid zijn. Vooral de (laatste) spaarzame scènes met Luna waren erg aangrijpend.

Komt een vrouw bij de dokter is een film over kanker en liefde. Tijdens de aftiteling van de film wordt dan ook het nummer ‘Love over healing’ gedraaid. De film is een aanrader om te kijken, maar wel erg confronterend en je moet wel van dit soort films houden.  

Incendies, de film die de publieksprijs heeft gewonnen op het internationaal film festival en genomineerd is voor een Oscar voor de beste niet-Engelstalige film, is geregisseerd door Denis Villeneuve en is gebaseerd op het toneelstuk Branden van Wajidi Mouawad.

De film begint met de dood van moeder Nawal. De tweeling Jeanne en Simon Marwan ontvangen in het kantoor van de notaris een brief met de laatste wensen van haar moeder. Ze ontvangen hierbij ook nog 2 enveloppen, waarvan er 1 voor hun broer is waarvan ze niet wisten dat hij bestond en 1 voor hun vader is waarvan ze dachten dat hij dood was. Deze mysterieuze brieven verklaren het zwijgen van hun moeder in de laatste weken van haar leven en Jeanne (en later ook Simon) gaat op zoek. Jeanne reist af naar het Midden-oosten.

Tijdens de zoektocht van de dochter wordt via flashbacks de levensgeschiedenis van Nawal duidelijk. Haar verboden liefde wordt vermoord door haar familieleden en het uit verboden liefde geboren kind wordt na de geboorte weggerukt en wordt afgestaan voor adoptie. Als de oorlog uitbreekt gaat Nawal op zoek naar haar zoon en via de flashbacks wordt duidelijk wat Nawal allemaal heeft meegemaakt. Samen met de notaris ontdekt de tweeling wat het tragische lot van hun moeder is geweest, dat zowel getekend is door oorlog en haat als door de moed van een uitzonderlijke vrouw. Villeneuve bouwt zorgvuldig naar het einde toe zodat de kijker nieuwsgierig is tot het einde van de film en wetende dat de ontknoping schokkend zal zijn. Pas in de laatste vijftien minuten geeft de film antwoord op de vraag met wat er nou eigenlijk met de familieleden van Simon en Jeanne is gebeurd. Het is een heftig, hard maar ook hartverscheurend einde.

De film laat dus eigenlijk twee parallel getoonde zoektochten zien; die van de tweeling die opzoek gaat naar de verloren gewaande familieleden en doormiddel van flashbacks wordt het verhaal verteld van moeder Nawal die op zoek is naar haar eerstgeboren kind dat haar is ontnomen.

Buiten het feit dat Incedies een meer dan aangrijpende levensgeschiedenis van een vrouw vertelt, gaat deze film vooral over wat oorlog en wraak met mensen doen. Deze film laat zien hoe de oorlog in het Midden-oosten is geweest en wat dit voor gevolgen heeft voor een bepaald persoon. Er wordt duidelijk wat voor vreselijke dingen gebeuren in de oorlog. In deze films speelt het lot ook een belangrijke rol.  

Het tempo van de film is redelijk laag, maar dit is ook nodig om tot de kijker door te laten dringen wat er allemaal gebeurd. Er zijn veel heftige scènes en af en toe moet de kijker even tot rust komen. Wat ik erg leuk vind aan de film is dat de acteurs en actrices (in ieder geval voor mij) onbekend zijn, dit maakt het verhaal realistischer. Overigens zetten ze allen wel een geweldige prestatie neer. Vooral actrice Lubna Azabal weet perfect uit te beelden hoe zwaar het leven van Nawal (de moeder) is geweest en het is een heel boeiend en sterk persoon waar ik in ieder geval tegen opkijk. Het is een persoon waar je je snel in kunt inleven, wat de film een emotionele twist geeft.   

Incendies is een film die je tot nadenken stemt, maar ook altijd blijft boeien. Het is zeker een aanrader om te kijken en een gemis als je het niet doet!